tankar frå varanger

 

Så har me gjort unna feiringa med alle tyskarane ved Brandenburger Tor og Unter den Linden. Kom først fram der det stod ein scene med dunkande musikk. Me kommenterte at dette var då vel ikkje så svært??? Ikkje meir folk enn me kunne ha samla i Vadsø på ein god dag. Lite imponerande for to vadsøtypar...inntil me oppdaga at me stod BAK scenen.

 

Me havna så inn i ein malstraum av folk som segla ved sida og mot framsida av scenen. Veldig trangt. Og ingen sjangse til å bestemma kor me skulle gå. Haldt godt fast i handa til 13-åringen. Dette føltes ikkje trygt. Det vesle hovmotet hadde forsvunne heilt. Her gjaldt det berre å halda seg fast. Etterkvart som me kom på rette sida, opna det seg eit folkehav me ikkje hadde sett maken til. Lenger bak var det ikkje fullt så trangt. Men nok av folk uansett.

 

Sønnen min var ivrig etter å koma seg opp i eit pariserhjul i nederste del av folkehavet. Og då me var på toppen, såg me at det var dobbelt så mykje folk bak pariserhjulet òg. Mein Gott!

 

Det var salgsboder, glüwein, bratwurst dundrande rockerytmar overalt. Klokka 12: Eit overdådig fyrverkeri. Kinaputtar som small overalt. Og folk, folk folk. To millionar, trur eg. På veg tilbake til bustaden var det å gå i ein ny, endelaus malstraum. Hadde ei god stund ingen kontroll over kva gate me skulle gå i. Ja. Dette var forsåvidt noko anna enn å feira nyttår i Vadsø.

 

Avslutta heile ferien dagen etterpå med konsert. Brasiliansk samba. Ganske mette til slutt. Det heile var ein smule annleis, kan me sei. Men nå skal det bli godt å koma heim.

 

Unter den Linden

 

Sønnen min spelar eit eller anna internettspel på data. sit på internettkafe, begge to.

Klokka er 20.30. Snart nytt år. Skal ned på Brandenburger Tor snart. Blir liv der, trur eg. prøvde å få med oss konsert, Carmina Burana i ettermiddag. Men fullt gitt.

I går var me på badeland, bowling, Jordansk utgravingsmuseum og runda av med 3-dimensjonal kino. Med basehopping frå Norge som tema. 3-1 til sønnen min. Eller forsåvidt var det meste artig for meg og. Og det jordanske museet lite artig for han.

 

Elles er eg lite inspirert til å skriva. Det er noko som manglar, liksom. Trur det er det blå lyset som manglar. Dessutan er det forferdleg irriterande at y og z er plassert forskjellig på dette tastaturet. Men når eg er heime igjen. Når mørketida og det blå lyset er tilbake i kroppen. Så reknar eg med at skrivelysta kjem tilbake igjen. Inntil vidare blir det å sjå på rakettar og alt livet her.

 

Ich wünshce sie alle ein sehr guhte, neue jahr. Alle zu zammen! Und zu weiter... (bra eg ikkje underviser i tysk. Då hadde det blitt mange analfabetar, gitt...)

 

Siste nytt frå Berlin kan lesast her.

 

Me er under knallharde forhandlingar for tida, sønnen min og eg. I går var det på zoologische garten. Det var greit. I dag var det min tur. Museet Checkpoint Charlie, som fortel historia om alle skjebnene rundt den berømte muren. Ikkje fullt så artig für meine sohn. I morgon skal me på Nyttaarskonsert. Klassisk. Endå mindre populært.

 

 

Elles klarer han seg godt i Berlin. Denne 13 årige lysluggen som brukar det han kan av tysk for å sjarmera dei innfødte. Der han vandrar rundt i den gule treningsjakka til Vadsø Turn Forening.

 

Men avtalen er at me gjer forskjellig som begge likar. Og at me begge godtar ting som me elles ikkje er så interessert i. Så dagen etter blir det badeland.

 

 

Dessutan bowling (der møtest me vel omtrent på midten.) Og litt skøyting på ein bane. Så blir det nokre tunge museum igjen. Inntil me feirar nyttår ved Brandenburger Tor saman med to millionar tyskarar. Det skal bli forskjellig frå den vante feiringa i Vadsø.

 

Det er mykje rart å oppleva for to norske bønder i byen.

 

 

Vakna til utsikten av ei austtysk bydelsblokk. Mange av vindauga er sterkt opplyst av diverse julelys. Akkurat som i Ytrebyen heime. Rart det der i grunnen, at den austlege delen av ein by ofte er den underpriviligerte.

-Austberlinarar er stolte og ordentlege folk, fortalte ein av tyskarane til oss.

-Vestberlinarane, derimot snakkar pent og går med nasen i sky.

Joda. Det der har me vel høyrt før?

 

 

Var i det radiotårnet og såg ut over byen. Sat i ein restaurant som bevega seg rundt og rundt. Rare greier.

 

Tok ein heis inni Europas største akvarium. Og kunne sjå på diverse fiskar med kontorbygningar i bakgrunnen. Rare greier det òg.

Så feira me jul hos ein tysk familie. Det starta med katastrofe. Far i huset er kokk. Han hadde brukt to veker på nokre av rettane. Spenninga hang litt i lufta i det tysk/norske samværet då maten kom på bordet. Så skulle eg henta sausen som kokken hadde brukt ein dag på å laga. Då eg løfta opp fatet, porselen frå 1700 talet eller noko slikt, så knakk fatet i to. Sausen velta ut over kniplingsduken. Frå 1600 talet eller noko slikt. Her var det berre to val; Å stikka med halen mellom beina og aldri koma tilbake, eller å fullføra med stil. Så då vertinna i huset sølte ut litt raudvin på den same duken, kunne eg triumferande utbryta;

-Hah! Du bist der zweiter!

Stemninga såg ut til å løsna. Så eg fortsatte i same stil med å spå framtida i den utsølte sausen på duken.

-Du machst eine lange reise. Nach Italien, sa eg og peika på ein ekstra stor flekk på duken.

 

 

Seinare på kvelden laga vertinna ein drikk. Ein stor sukkerklump som ho helte brennande sprit over. Og så drakk me det etterpå. Rare greier.

Ei av gåvene mine under juletreet var eit par skallar. Det tok tyskarane som ein stor spøk.

-Das ist reintiershuhe! Ha-ha-ha!

 

Og, ja. Har fått med oss Unter den Linden, Brandenburger Tor, norsk juletre, Weinachtmarked, glüwein, bratwurst, und zu weiter. I kveld blir det kino igjen. Alexander for gutta boys.

 

Verda går med stødig kurs rett fram. Wenche Myhre skal ha konsert i Berlin.

 

Her går det strålande. Me gjekk akkurat klar av stormen i Finnmark. Tok ingen sjangsar og køyrde rundt fjorden kvelden før, og overnatta i bilen.

 

 

Noko av det artigaste med å reisa er forresten når den startar. Som like før ein opnar ei julegåve. Når ein sit på flyet som peikar sørover og den første ølen er opna. Flyet lettar oppover, over skydekket, over horisonten, og der... der kan me sjå sola! Ho som har vore borte så lenge. Der er ho jo, lys levande! Blir blenda av lykke!

 

 

Det var først då me kom fram til Berlin at det blei spennande. Skulle treffa dei me skulle bu hos. Ei som studerer her, og søstera hennar. Men hadde sjølvsagt ikkje avklart kva adressa var. Og då me kom til byen, fungerte ikkje simkortet på telefonen min! Kjøpte eit tysk simkort, men det fungerte heller ikkje. Så der stod me blant 4 millionar tyskarar og ante ikkje kor me skulle.

 

Her stod vi ved Brandenburger Tor. Hånd i hånd som om det var i går. Men kor skulle me bu??

 

Men det var tross alt jul. Og gode, gamle Gud (eller var det Julenissen) fann ei råd for oss. For søstrene Sisters sprang òg rundt, lettare nervøse og lurte på korleis dei skulle finna oss. Dei bestemte seg for å dra innom ein internettkafe og sjekka kva fly me kunne ha kome med. Og der, blant 4 millionar tyskarar, i det eine av millionar av hus...kom dei brått over...oss. To småforvirra nordmenn frå vesle Vadsø som klødde seg i hovudet. På den same internettkafeen.

Hepp!

Søstrene Sisters tok godt imot oss. Når dei først hadde funne oss.

Av alle stader. Ingen mørketid og sannsynlegvis ingen snø i jula. Berre storby, kultur og berlinerboller.

Reiser saman med sønnen min. Me har vore ute ein (vinter)tur før. Har reist saman i Finland, Budapest, Kroatia, Malaysia og Mexico. Blant anna. Me veit alt om kva det vil sei å halda ut med kvarandre i tjukt og tynt på langtur. Så ein tur til Berlin er ingen sak.

I Berlin skal me vitja ein kjenning. Så skal me stå under Branderburger Tor og synga;
"Her står vi på Branderburger Tååår. Hånd i hånd som om det var i gååår."
Elles blir det å friska opp skuletysken.
"Mein vater war ein sehr berühmtes spurhund. Aus Düsseldorf".
Den pleier å slå an.

Men først av alt må me koma oss dit. Og det største hinderet er det næraste. Det er meldt opp til full storm i Finnmark i morgon. Kanskje me køyrer rundt fjorden allereie i kveld.
Så fram kjem me vel. Før eller seinare.
"Ich bin ein berlinerbolle. Bitte."