tankar frå varanger

Så blei eg skikkeleg sjuk til slutt. Vondt i hovudet og liggjande på sofaen heile dagen i går og gapa etter luft.

Alt medan sola skein så vakkert der ute.

og ingen kan bli så sjuke som oss mannfolk! Det veit vel dei fleste. Prøvde å skaffa meg sympati alle stader kor det var mogleg, når eg var bevisst nok.

Sendte ut sms-ar og liknande med,

-Åååååhhh, eg er så sjuuuuuuk.......

Hadde så lyst til å få servert saft på sofaen og slikt. Og at nokon kjente på panna mi og sa;

-Næ, men så varm og sjuk du er.

Og eg kunne svara;

-Jaaaa....har veldig vondt der....og treng litt meir saft.

Har vore heime i dag òg. Litt betre og litt meir oppegåande (det hjalp nok med den safta). Nok til å slå på pc-en innimellom hostekulene.

Og då skjedde det som er mest farleg med sjukdommen.

Eg byrja å surfa etter nettbutikkar.

CD-On hadde sendt meg ein epost og uttrykt uro over at det var lenge sidan eg hadde handla der. Så dei ville gi meg rabatt på 50 kroner viss eg kjøpte plater igjen.

Oppdaga vidare noko som heiter "netthandelen.no", der ein kan gi bud på alt mogleg nyttig og unyttig.

Og før eg visste ordet av det, var eg blitt ny eigar av tre pc-kablar, fire cd-ar av Deep Purple, ein ny bilstereo og ein Martinez, klassisk gitar. Og eg som ikkje kan spela gitar ein gong!

På tide å byrja på jobb igjen.

Det blir veldig mykje lys å fortelja om for tida. Opplever ein lysorgie. Februar er rette tida. Været var berre fantastisk i dag. Skihytta, omlag ei mil innover fjellet var open. Eg sleit nå eigentleg med litt influensa i dag. Men tvang meg ut og ein liten tur på ski, på nysnøen.

Nådde ikkje lenger enn til "Finnkjærringa". Som viste meg det spesielle lilla/blå lyset mot nord.

Var ute i fjæra i går ettermiddag. Høyrde brått ein rar, summande lyd bak meg. Som eit uhyre.

Var nok ikkje vant til den lyden lenger, sidan det har vore veldig lite snø denne vinteren.

Men i går kom det endeleg litt. Slik at brøytebilen omsider fekk noko å gjera.

Men mengde snø som kosta forbi kunne ikkje samanliknast med tidlegare vintrar. Då bilane køyrde kolonne over fjellovergangane, etter brøytebilen i vill fart. Tett opp til bilen framfor, sidan bilistane ikkje kunne sjå meir enn eit par meter framfor seg i snøkavet.

Denne brøyteturen var reine søndagsturen i forhold.

Så snudde eg meg for å gjera det eg var komen for. Ta nye bilete av lyset ute i fjorden. Havnar der enten eg vil eller ikkje. Trur eg.

Sola hadde akkurat gått ned bakom fjella i sør, men lyste rødt mot eit kraftig skylag i aust. Som igjen lyste opp resten av fjorden.

Sikkert til glede for brøytebilsjåføren som suste vidare utover.

I dag har eg vore parkeringsvakt. Takka vera idrettsinteressa til sonen min. Han gleder seg over idrettsprestasjonar. Eg jobbar for idrettslaget, så det kan tena pengar. Blant anna ved at foreldra er parkeringsvakt utanfor ei messe.

Føler ikkje det er meg å vera parkeringsvakt. Men må eg så må eg.

Gjekk rundt med walkie talkie og ein gul refleksvest og viste folk kor dei kunne parkera.

Hepp!

Inne i Varangerhallen hadde byens næringsliv flytta varene sine for anledningen. Nokre unge jenter underhaldt med dans.

Masse folk.

Det er den moderne formen for marknad. Sikkert litt likt slik det var for lenge sidan ved Bossekop og andre stader.

Då folk kom til marknaden like mykje for å sjå, som å handla. Treffa folk.

Eg kjøpte ei flaske krøkebærjuice av ein kar frå Porsanger. Krøkebær skal vera veldig sunt og helbredande. Han var veldig overbevisande som selgar. Litt lenger borte var det ein som eg kjøpte røykt elghjerte av. Passa godt til grauten i ettermiddag.

Så traff eg ein kar her, og ei kvinne der. Prata litt om stort og smått. Så kikka eg litt på nokre nye, fine bilar. Kjem ikkje til å kjøpa. Men kjekt å sjå. Og så såg eg på endå fleire boder.

Så slik gjekk nå den dagen.

Har ei utveksling av "gode", gamle slagarar med Blixern og andre i "chat-boardet"(bra ord) til høgre på sida mi. Me plagar kvarandre med slike sangar som aldri går ut av hjernen når den først har satt seg. Uansett kor mykje me hatar dei.

Her i Finnmark har eg inntrykk av at ein del folk er ekstra konservative innan musikksmaken.

I lokalradioen var det fast som stein at ønskeplatene bestod av Sissel Kyrkjebø, Sputnik og "Stakkars meg som har fylt 40" av 3 Busserulls. Den siste kom kvar einaste gong som helsing til nettopp ein stakkar som hadde fylt 40.

Det verste var å vera programleiar i radioen, og seia for hundreogørtogfjørtiande gong, med lett anstrengt, men yndig stemme;

-Å ønskeplata e Sputnik, med "nå vil jeg skilles, Johanne". Sett i gang!

Har av og til lurt på om musikkunnskapen avgrensa seg til dei tre artistane. Eller at folk ikkje hadde behov for å vita om fleire.

Det er som når me går på utestaden Opticom, kjem bort til baren der dei etterkvart har opparbeidd seg ei svært avansert menyliste over drinkar. Flasker i alle slags fargar står oppstilte i hyllene. Bartenderen står spent og ventar på å visa kor god han er til å miksa drinkar.

Og alt me klarer å sei, er;

-Eg skal ha eineee......................øl.....

For det første er det vanskeleg å vita namnet på alle paraplyane. For det andre så stokkar det seg når me brått skal velga mellom veldig mange variantar.

Då havnar me som regel på øl uansett.

Tilbake til musikken.

Det er visse sjangrar som aldri døyr ut her.

Var ein gong med og spelte til dans ute ved Havøysund. Me tenkte me skulle spela litt forskjellig. Men kvar gong me prøvde oss, kom det kjapt frå dansarane;

-Nei, nei! Spell sakte sweng!

Og me spelte sakte swing. Utpå natta tenkte me at det kunne vera mogleg å prøva seg igjen, men....

-NEI, NEI!!!! SPELL SAKTE SWENG!!!

Viss nokon har fleire plagsomme "fekk den på hjernen-låtar", er det berre å hiva seg på i chatten.

Det er kanskje ein fare for overfokus på utsikten min. Men klarer ikkje å la vera. Så her er ettermiddagens fargar.

I dag, 6. februar er Samefolkets Dag. Enkelte historielause kallar den "Samenes Nasjonaldag", sjølv om det ikkje er ein nasjon som blir feira, men eit folk busett i hovudsakleg fire nasjonar.

Det ser ut til å vera lite markering av dagen her i landet.

I Vadsø har skulane heist det samiske flagget. Blant anna ved Melkevarden Skole. Og i morgon blir det ei markering blant elevane.

Men elles ser det ut til at dagen i stor grad blir fortia av den norske majoriteten.

Vadsø er sjølve fornorsknings-bastionen i Noreg. Norsk statsadministrasjon, norskspråkleg radiokringkastar, alt blei plassert her for å stå stå imot det unorske. Fornorskninga har gått ut over både kvænske innvandrarar og samar. Samiske stadnamn blei erstatta med rare, norske oversetjingar. Samisk språk nestan utrydda.

Fornorskninga skapte haldningar blant befolkninga som har grodd langt, langt ned i jorda.

Kanskje difor at ei skikkeleg samisk feiring sit så langt inne.

Humøret mitt er betre nå.

Har vore ute i frisk luft. Truffe folk på ein ekte måte. Utan å trenga verken mobiltelefon eller pc.

Det har vore skistevne i Vadsø i dag. Unge og gamle løparar frå heile Aust Finnmark har vore samla.

Sjølv blei eg mobba av sonen min, denne frekkasen av ein 13 åring, før han drog på stevnet. Først demonstrerte han mitt skitempo og diagonalgang på ein ekstra seig måte.

Mitt forslag om at han kunne ta med seg kakao på termos blei møtt med lett hovudrysting.

Kva for ei skistjerne har nokon gong tatt med seg varm kakao til konkurranse-løpet?

Og når eg antyda at han burde ha på seg meir klede, kvitterte han med å herma etter vestlands-dialekta mi.

-Ja, da e jo veldig viktig å varrra varrrm på turrr (med ekstra overdreven skarre-r).

Ikkje det, nei.

På sjølve stevnet gjekk det ikkje så bra for han. Han hekta borti ein busk og havna på sisteplass i gruppa si.

På stadion kunne me elles høyra ei velkjent stemme. Frå ein person som det godt kunne ha blitt skreve ein eigen artikkel om. Den alltid positive Oddbjørn stilte som vanleg opp som "speaker". Han stiller opp på omtrent alt som er av idrettsarrangement, musikkarrangement og festar.

Etterpå var det å dra til kafeen til Vadsø Skiklubb. Der var det premieutdeling. Alle fekk kvar sin premie.

Folk prata og kosa seg. Ein bestefar ga barnebarnet sitt ein god klem etter at barnebarnet hadde gått litt seint i løypa.

Sonen min sat saman med eit par gutar frå Sandes utanfor Kirkenes. Skuffelsen over hektinga i ein busk hadde han lagt bak seg.

Skifolket i Aust Finnmark er som ein stor familie. Foreldre reiser saman med barna sine på stevne nestan kvar helg. Kjenner kvarandre godt.

Ser ut til at dei har det bra, saman.

Er heilt i ørska. Kjenner kaldsvetten. Kroppen ristar. Skikkeleg delirium.

Mobiltelefonen virkar nemleg ikkje.

Kjøpte den for eit år og to månader sidan. Garantien har akkurat gått ut.

Grrrr...

Ein knapp fungerer ikkje. Prøvde å skrua mobilen opp og rensa den sjølv, men nei.

Grrrr....

Fekk låna ein gammal Motorola mobiltelefon. Men batteriet på den er utlada. Lånaren fann ikkje ladaren. Og ingen butikkar har ladar til Motorola.

Grrrrr......

Har levert min eigen mobil på ein butikk. Men reparatøren måtte brått til Vardø og fekk ikkje tid til å sjå på den før helga.

Grrrr....

Dessutan er det sikkert ein feil som ikkje kan ordnast her. Slik at den sannsynlegvis må sendast sørover. Det tar lang tid. Og det kostar omtrent like mykje som å kjøpa ein ny mobil.

............

Det heile er bedritent. Me har kome inn i ein evig spiral av innkjøp av elektroniske dupedittar. Det går berre eit år, kanskje mindre, så må me kjøpa ein ny dupeditt. Som skal gjera det lettare å bruka ein annan dupeditt. Eller fordi den gamle (!) dupeditten ikkje har dei nye finessane som me berre må ha. Eller fordi den gamle dupeditten ikkje virkar lenger. Like etter at garantien har gått ut.

Huset mitt er fullt av slikt. Digitalt kamera. mp3-spelar. MD opptakar. USB pinne. Kortlesar. To stasjonære pc-ar. Bærbar pc. Mobiltelefonar. Loftet mitt er fullt av mobiltelefonar som ikkje virkar lenger. Og forresten to andre, pc-ar som heller ikkje virkar lenger. Reine elektroniske kyrkjegarden.

Og heile tida surfar eg etter siste nytt om nye dingsar som kunne vore kjekt å ha.

Og. Heile tida er det noko nytt som ikkje virkar. Har ein ny, stasjonær pc som ennå ikkje fungerer skikkeleg. Må berre kjøpa noko meir til den, så....

Eit evig jag.

Har fem epostadresser. Etterkvart fleire heimesider. Sit kvar dag og sjekkar og sjekkar innkomne epostar, folk som har skreve seg inn i gjestebøker, kommentert bloggen...

Og, og..... nå er eg berre heilt hjelpelaus utan den mobilen! Folk får ikkje tak i meg! Eg har ein masse avtalar i kalenderen som eg aldri vil klara å hugsa. Ikkje har eg vekkerklokke heller lenger så eg kjem meg opp om morgonen.

Sit her i dag og synkroniserer Yahoo mail med Microsoft Outlook. Som frå før er synkronisert med mobiltelefonen. Det skal liksom gjera livet mitt enklare. Sit og tullar og brukar ein masse tid på det. Og så virkar jo ikkje telefonen ein gong!

Kva er det eigentleg eg driv på med???

Sonen min, derimot. Han er sunn og frisk og er med på eit skirenn nå.

Medan eg sit her og sutrar i bloggen.

Må koma meg ut i frisk luft og sjå på det skirennet.

Nå.

Var på restauranten Pål`s i dag og åt mølje. Nokon vil kanskje grina på nasen over denne retten. Som med ein del andre, tradisjonelle, norske rettar. Men her er det ein delikatesse. Fersk torsk, rogn og lever. Mektig og veldig godt. Sit ennå og rapar lever, her eg sit.

Snakka med ein annan kar seinare på ettermiddagen. Han kunne fortelja at han hadde ordna seg dagsfersk mølje frå nokre kjenningar i fiskeværet Kiberg.

-Det er fordelen med å bu her nord, sa han.

-At me kan ordna oss dagsfersk mat.

Samstundes er han inne på eit skilje blant oss som bur her. Søringar kan leva eit heilt liv her, lukkeleg uvitande om alle dei lokale delikatessane.

Dessutan at ein må kjenna folk, og kjenna folk veldig godt for å få tak i den beste kvaliteten.

Det er ikkje berre å gå på ein forretning og kjøpa mølje frå i går.

Nei, den må vera dagsfersk, frå gode kjenningar i Kiberg, skal det vera ordentleg.

Andre som flyttar hit undrar seg ofte over at det ikkje er nokon fiskebutikk i byen.

-Det er umogleg å få tak i fersk fisk her, seier dei.

Dei ser ikkje at fisken og anna mat er like framfor nasen på dei. Ein måte er jo å ha båt sjølv. Eller å kjenna nokon med båt (det gjer eg). Eller kjenna nokon som kan skaffa kva det måtte vera. Mølje. Kveite. Laks. Boknafisk. Lutefisk. Laga på beste måte. Av prima vare.

Den beste maten kan altså ikkje kjøpast berre for pengar.

Du får tak i den ved å kjenna folk. Og kjenna dei godt.